Synkretyzm kulturowy

Robię eksperymentalne etui na telefon. Ale robota tymi węzełkami, mimo, że efektowna, jest tak zabójcza, że produkcji seryjnej nie będzie. Chyba, że znajdę bardziej efektywny materiał. Może nawet kiedyś się szarpnę i zrobię dywan... z lin sizalowych. Byłoby to dzieło jedyne w swoim rodzaju :> Chociaż widziałam w internecie pewną inspirującą robótkę - mały dywanik pod łóżko, pracowicie wypleciony supełkami ze ścinków bawełnianej tkaniny. Ciekawe... :>

A teraz się pochwalę... to fragment etui, wypleciony z bawełnianej włóczki. Wzór przedstawia na przemian motywy słowiańskie i celtyckie. Ot, taki mały synkretyzm kulturowy... Nie, żeby takie rzeczy się już kiedyś nie zdarzały - zwłaszcza u nas, na Dolnym Śląsku, gdzie Słowianie i Celtowie sąsiadowali ze sobą. Ech, miało być innowacyjnie i znowu się okazało, że nihil novi sub sole...

Galerie

Porozsyłałam zgłoszenia o chęci współpracy do przeróżnych galerii internetowych sprzedających rękodzieło. W sumie 7 zgłoszeń. Odpowiedzi... tak, zgadliście: 0. Zero. Null. Także od tych galerii, które zarzekają się, że odpowiadają na każde zgłoszenie. Taa, jasne. W sumie odkąd założyłam bloga, wysłałam takich zgłoszeń kilkadziesiąt. Odpowiedzi dostałam, uwaga, DWIE, obie odmowne. Pakamera.pl odpisała, że makramę już mają u siebie i więcej nie potrzebują, a pewien wrocławski sklepik stacjonarny, mimo licznych ochów i achów nad moją radosną twórczością również się na współpracę nie zdecydował. Ale przynajmniej się odezwał. Natomiast te galerie, które same wysłały mi oferty współpracy na maila, a potem nie odpowiedziały na wysłane zgłoszenie, już nawet nie wiem, jak oceniać.

Ale może to i dobrze... w końcu nie mam ochoty współpracować z kimś nierzetelnym, kto najpierw zarzeka się, że odpowie na każde zgłoszenie w ciągu maksymalnie 3 dni (czy iluś tam, bo różnie podają), a potem się nie raczy odezwać. To jest poważny współpracownik, do którego można mieć zaufanie? Chyba nie... Swoją drogą ciekawe, czy klientów traktują równie poważnie. Jeśli tak, to nie wróżę im długiej kariery...

Dziwnym trafem twórcy, którzy poważnie traktują swoją pracę (nie jako hobby, tylko jako stałe źródło dochodów), sprzedają jak jeden mąż poza Polską. Ciekawe czemu, nie..?

Indiański

Tak mi się skojarzyło... prosta, geometryczna forma, dobrze widoczny kształt węzłów układających się w żeberkowy splot, no i ten barwiony na turkusowo howlit.

No Ameryka Południowa, czyż nie?

Czekolada

Mleczna. W sreberku :)
Taka wprawka, żeby sprawdzić, czy nie zapomniałam, jak się wiąże węzły celtyckie. Wygląda na to, że dobrze pamiętam...

Niezapominajka

Znowu co innego planowałam, a wyszło co innego. No cóż. Miało być symetrycznie, po trzy listki z każdej strony.  A jest sześć z jednej :> Ale całkiem mi się podoba. Znowu woskowany len w kolorze dżinsowym, szklana zawieszka i szklane koraliki.

A może by tak kolczyki do tego? Hm...

Fioletowe słońca

Coś ze mną nie tak. Widzę fioletowe słońce :) A nawet dwa :)

 Odkryłam tajemnicę makramowych kółek i nie zawaham się tej wiedzy użyć...

Trójkąty

Geometryczny naszyjnik w technice cavandoli. Woskowany len, agat ognisty i drewniane koraliki. Skromny, minimalistyczny, może nawet surowy. Wkrótce więcej wariacji na temat :)

Czarna stokrotka

Czarny, barokowy naszyjnik z woskowanego lnu z tygrysim okiem, bursztynem i koralikami drewnianymi i szklanymi. Oczywiście dużo więcej nad nim rozmyślałam, niż go wiązałam... Dobierając do niego kamienie, nie byłam całkowicie przekonana co do połączenia bursztynu z tygrysim okiem, ale okazało się, że to strzał w dziesiątkę. Zresztą, zobaczcie sami...

Błękitna kropla

Bardziej już może zimowy drobiazg - makramowa kropelka. Łatwe i miłe w wiązaniu, niekłopotliwe maleństwo :) Znowu - woskowany len i szklane koraliki.

Niebiańskie schodki

Z pechowej serii, zapoczątkowanej kompletnie źle zrobioną kolią (Liściasta porażka), do momentu fotograficznego uwiecznienia nie zachowało się nic poza nią - wszystko poszło na ścinki, bo przecież sznurki jeszcze się przydadzą. Ale w końcu, po czterech (!) próbach stworzyłam coś, co ma przed sobą jakąś przyszłość. Jest to prosty, ba, surowy w swej prostocie naszyjnik z woskowanego lnu wykonany w technice cavandoli. Pierwszy mój tego typu drobiazg, wykonany ot tak, bez wcześniejszego szkicowania i projektowania, po prostu "z marszu".

Coraz bardziej mi się ta technika podoba...